1. جهاددانشگاهی تا سال 1370 به جای «هیات امنا»، دارای «شورای مرکزی» بود؛ شورایی که از ترکیب 9 نفره‌ی آن، تنها یک نفر به‌ نمایندگی‌ از طرف‌ وزیر فرهنگ‌ و آموزش‌ عالی‌حضور داشت و این یعنی حداقل حضور بخش دولت در اداره‌ی جهاددانشگاهی.
در همان ایام و طبق اساسنامه مصوب، علاوه بر شورای مرکزی، پیش‌بینی شده بود تا به صورت سالیانه با تشکیل «مجمعی عمومی»، تبادل‌ نظر و ایجاد هماهنگی‌ در امور جاری‌ و آینده‌ جهاد، بین گروه کثیری از اعضای جهاد صورت گیرد (ماده 11 اساسنامه مصوب سال 1365).
اما با اصلاح اساسنامه‌ی جهاد در سال 1370، تغییرات مهمی ایجاد شد؛ با تشکیل «هیات امنا»، اکثریت اعضای این مهم‌ترین رکن سازمانی جهاد، به اعضای غیر جهادی واگذار گردید و تشکیل مجمع عمومی نیز از اساسنامه حذف شد.
شاید در آن مقطع تصور می‌شد که این تغییر، منجر به تسهیل تعاملات جهاد با قوه مجریه شده و به تقویت و توسعه‌ی فعالیتهای جهاد منجر می‌شود.  اما اکنون پس از گذشت سالها از این تغییر، می‌توان قضاوت بهتری نسبت به موضوع داشت؛ آیا سهیم کردن «دیگرانِ فارغ از دغدغه‌های جهاد»، در مهم‌ترین رکن سیاستگزار، برنامه‌ریز و تصمیم‌گیرنده‌ی جهاد به صلاح بوده است؟ آیا تأمین تعامل شایسته با بدنه‌ی اجرایی کشور از طریق دیگری ممکن نبود؟ به نظر شما اگر «هیات امنا»، همفکر، همراستا، هم‌انگیزه و هم‌راه با نیازها، مسائل و دغدغه‌های مدیریت ارشد جهاد است، چرا همین مدیران، از طرح برخی پیشنهادات (اعم از مقررات، آیین‌نامه‌ها، دستورالعملها و ...) در جلسات آن ابا دارند؟
2. شورای شهر، نقشی شبیه «پارلمان» را برای شهرداری‌ها ایفا می‌کند؛ سیاستها، برنامه‌ها و مقررات اجرایی مورد نیاز شهرداری‌ها، توسط شوراها تدوین و تصویب می‌شوند. شوراها حداقل سه مزیت مشخص دارند؛ انتخابی‌اند، دوره‌ای‌اند و دارای تنوع در ترکیب. ضرورتی که هیات امنای ما کمتر از آن بهره‌مند است.
3. به نظر می‌رسد شاید مناسب‌تر باشد «بالاترین رکن سازمانی جهاد»، برآمده از دل انتظارات، نیازها، الزامات و خواست‌های مجموعه‌ی جهادگران باشد. شاید بهتر باشد احیای سنت حسنه‌ی «شورا» (که همیشه یکی از ابزارهای مهم اداره‌ی جهاددانشگاهی بوده است)در این مهم‌ترین رکن دوباره مورد توجه قرار گیرد.
جهاددانشگاهی به مرجعی محتاج است که بتواند با در نظر گرفتن همه‌ی ویژگی‌ها، مأموریت‌ها و توانمندی‌های این نهاد انقلابی، از همه‌ی توان، سلیقه‌ها و ایده‌های موجود بهره‌گیری کند.
چه اشکالی دارد ما هم برای تعیین سیاستها، برنامه‌های کلان و خط‌مشی‌های جهاد «چیزی شبیه پارلمان» داشته باشیم که در آن «جهادگران» بیش از سایرین نقش داشته باشند؟ و ترکیب اعضای آن با حضور همه‌ی اقشار اثرگذار جهاد تعیین شود؛
▫️- اعضای هیات علمی، اعضای غیر هیات علمی
▫️- متخصصان حوزه‌های پزشکی، فنی و مهندسی، علوم انسانی، هنر، کشاورزی
▫️- صاحبنظران حوزه‌های پژوهشی، خدمات تخصصی، آموزشی، فرهنگی، اشتغال، اداری، مالی، حقوقی
▫️- مرد، زن
▫️- تهرانی، غیر تهرانی
▫️- صاحبان علم، مدیران اجرایی و ...
و به طور کلی همه‌ی توان علمی و اجرایی جهاددانشگاهی «با انتخاب سايرين» در آن حضور داشته باشند.