▪ در قبال یک رویداد، یک احساس یا یک انسان خوب _ که البته دیگر موجود نیست _ میتوان دو موضع داشت؛ آن را به «خاطر» سپرد، همراه داشت و مستمرا از آن بهره برد، یا آن را در گوشه ای از تاریخ به یادگار و به «خاطره» سپرد و هر از گاهی فاصله خود را با آن متر کرد و در غم فراق آن سوخت.

▫ فلذا فرق است بین «به خاطر سپردن» و «به خاطره سپردن».

▪ نتیجه اولی، زندگی کردن است و نتیجه دومی، حسرت خوردن.